Vena amoris
In het oude Egypte en in de Romeinse tijd was men er van overtuigd dat de vena amoris - ader van de liefde - direct van de ringvinger van de linkerhand naar het hart liep. Het dragen van een ring om deze vinger gaf uitdrukking aan de verbinding tussen twee geliefden.
Men vermoedt dat de Egyptenaren zo’n 4800 jaar geleden voor het eerst ringen droegen van gevlochten hennep, been, leer en ivoor. De doorlopende vorm stond, en staat, symbool voor het bovennatuurlijke en oneindige.
In de Romeinse tijd werden de eerste metalen ringen vervaardigd uit koper of messing. Ook ijzer werd - ondanks de roestgevoeligheid – vaak gebruikt, omdat de hardheid ervan de kracht van de liefde symboliseerde. Naast de symbolische waarde hadden de ringen een praktische functie; zodra een huwelijksovereenkomst gesloten was kreeg de beoogde bruid een ring om als teken dat zij ‘bezet’ was. Dit was niet alleen maar een staaltje van mannelijke bezitterigheid, maar het gaf ook de vrouw in kwestie de mogelijkheid aanspraak te maken op haar rechten als echtgenote-in-spé.
Na de invoering van het muntstelsel verschoof de voorkeur naar gouden sieraden.